Bu yıl, çalıştığım kurumda ilk kişisel sergimi açtım. Bunu yazarken bile içimde bir heyecan kıpırdıyor; çünkü bu, yalnızca bir sanatçının hayaliyle ilgili değil, aynı zamanda bir kurumun bu hayale alan açmasıyla ilgili bir hikâye.
Sanat, benim için hep işten ayrı bir dünya oldu. Gündüzleri teknik problemlerle, sistemlerle, ekiplerle uğraşırken; haftanın bir günü akşam tuvalin karşısına geçmek bambaşka bir nefes almak gibiydi. İki dünyanın bu kadar iç içe geçebileceğini, birinin diğerine bu kadar cömertçe kapı açabileceğini açıkçası hiç düşünmemiştim.
Bir kurumun çalışanına yalnızca yaptığı iş üzerinden değil, ürettiği, hayal ettiği, hissettiği şeyler üzerinden de değer vermesi bence çok kıymetli. Sanata ve sanatçıya gösterilen bu ilgi, sadece duvara asılan işlerle sınırlı kalmıyor; insanı bir bütün olarak gören bir kültürün yansıması oluyor.
Serginin hazırlık sürecinde bana destek olan Füsun Doğan hocama, Genel Müdürümüz ve İK çalışanlarımıza, Yağmur Bey’e, bu alanı açan kuruma ve emeği geçen tüm arkadaşlarıma içtenlikle teşekkür ederim. Bu deneyim, sanatın en beklenmedik yerlerde bile kök salabileceğini bir kez daha hatırlattı bana.
Umarım bu sergi, benzer hayalleri olan başkalarına da küçük bir cesaret verir.
